Διαταραχή πανικού

Διαταραχή πανικού..Στην εκπομπή της προηγούμενης εβδομάδας ασχοληθήκαμε κυρίως με το θέμα της Sandy και τις κρίσεις πανικού που βιώνει.Οπωσδήποτε δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς ένα τέτοιο θέμα,μέσα από το γραπτό λόγο και σίγουρα θα είχαμε πολύ περισσότερα να πούμε αν η συζήτηση γινόταν μέσα από τη διαδικασία του τηλεφώνου της εκπομπής.Αλλά παρ’όλα αυτά,είπαμε πράγματα τα

οποία δεν είναι βέβαια ικανά να αλλάξουν την κατάσταση,όμως μπόρεσαν να δώσουν μια άλλη οπτική γωνία. Μια άλλη προοπτική στο τι είναι αυτό που αντιμετωπίζει κάποιος όταν έχει να κάνει με μια νεύρωση. Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία χρειάζεται χρόνο. Και πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς,όταν για να φτάσει η στιγμή της νεύρωσης,χρειάζονται χρόνια ολόκληρα,δόμησης του χαρακτήρα,της προσωπικότητας,εγκατάσταση βαθύτερων πυρηνικών πεποιθήσεων,στρεβλώσεων της σκέψης και μέσα σε όλα αυτά μηχανισμοί σημαντικοί,όπως η απώθηση,παρεμβαίνουν και δεν επιτρέπουν στον άνθρωπο να καταλάβει.

Η αρχή της συζήτησης σχετικά με το θέμα της διαταραχής πανικού

 

που αντιμετώπιζε η sandy ,ξεκίνησε όπως ξεκινούν όλες σχεδόν οι συζητήσεις για παρόμοια θέματα.Με επικέντρωση δηλαδή στα συμπτώματα και στο πρόβλημα.Και όπως συνήθως συμβαίνει μέσα από την ψυχοθεραπευτική διαδικασία,όταν έρχονται στην επιφάνεια τα ουσιαστικά ζητήματα της ιστορίας ενός ανθρώπου,η νεύρωση παύει να αποτελεί το επίκεντρο.Και πρόκειται για ένα επίκεντρο που όπως έχω αναφέρει και άλλες φορές στα κείμενα του blog,τα σχετικά με τη διαταραχή πανικού,έχει ένα δευτερογενές όφελος.Με άλλα λόγια,όταν το επίκεντρο γίνεται η νεύρωση,αυτό “βοηθά” τον άνθρωπο να μην εστιάζει στα σημαντικά ζητήματα της ιστορίας του,τα οποία ίσως σε ένα πιο ασυνείδητο επίπεδο θεωρεί άλυτα και πολύ δύσκολα να τα αγγίξει καν.Ξεκινώντας λοιπόν,ζήτησα από τη sandy να μην ασχοληθούμε για λίγο με το θέμα των κρίσεων,αλλά να συζητήσουμε για τα υπόλοιπα θέματα που μπορεί να υπάρχουν στο περιθώριο.Η sandy ανέφερε πως πέρα από το πρόβλημα με τις κρίσεις πανικού,όλα τα υπόλοιπα θέματα ήταν εντάξει και το μόνο που την απασχολούσε ήταν το γεγονός πως όταν βρίσκεται σε μια παρέα με άγνωστους ανθρώπους δεν αισθάνεται άνετα.Με βάση αυτό το γεγονός,τέθηκε το ζήτημα της αυτοπεποίθησης και η ιστορία πήγε πίσω,εκεί από όπου συνήθως αρχίζουν όλες οι ιστορίες να διαμορφώνονται.Όταν αναφερθήκαμε στη σχέση με τους γονείς της,η sandy ανέφερε πως σε αυτή τη σχέση ακόμη και τώρα,η ίδια υιοθετεί το ρόλο ενός παιδιού και συχνά βιώνει την μη αποδοχή από τους γονείς της σε ότι κάνει ή σε ότι αποφασίζει.Και βέβαια,δε θα μπορούσα εδώ,τώρα,να αναλύσω αυτό το θέμα σχετικά με τα αίτια που συμβαίνει κάτι τέτοιο,ή με τα ασυνείδητα δυναμικά που διαντιδρούν,ή και σχετικά με το ότι οι γονείς δεν είναι μόνο γονείς,αλλά και πρώην παιδιά που είχαν γονείς επίσης και σχημάτισαν τη δική τους αίσθηση για τον εαυτό τους και γι αυτό τον κόσμο και στη συνέχεια,μετέφεραν την ιστορία τους στην επόμενη σχέση με τα δικά τους παιδιά.Παρ’όλα αυτά αν θέλει κάποιος να διαβάσει περισσότερα,μπορεί να βρει στο blog τα σχετικά κείμενα,όπου αναφέρονται πιο αναλυτικά κάποια πράγματα,αλλά και να διαβάσει

το ιδιαίτερα σημαντικό βιβλίο της Alice Miller “οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας”,

το οποίο υπάρχει στη βιβλιοθήκη του site. Κατά τη διάρκεια λοιπόν της συζήτησης,και όσο το κέντρο βάρους μεταφερόταν στα πιο ουσιαστικά θέματα της ιστορίας της sandy,η νεύρωση και τα συμπτώματά της,πέρασαν όντως στο περιθώριο για λίγο,κάτι που μου επιβεβαίωσε η sandy σε σχετική ερώτηση δική μου.Και κάπως έτσι γίνονται τα πράγματα.Κάπως έτσι και “φορτωνόμαστε” τις νευρώσεις μας.Απωθούμε τα δύσκολα θέματά μας,τα οποία μπορεί να κρύβουν πολύ θυμό μέσα τους και “βρίσκουμε” ασυνείδητα τη νεύρωση που θα μας δώσει το δευτερογενές όφελος και τη βοήθεια ώστε να ξεχάσουμε τα δύσκολα αυτά θέματα. Η sandy λοιπόν,στην εκπομπή της Πέμπτης που προηγήθηκε,έδωσε υπόσταση σε ότι φαντάζομαι για το μέλλον.Χωρίς την ιστορία της sandy δε θα είχε νόημα,όλο αυτό που φτιάχτηκε εδώ.Δεν είναι η επιθυμία μου να μιλώ ακατάπαυστα για διάφορα επιστημονικά θέματα με μια αδιάφορη επιστημονική γλώσσα,αλλά η βαθιά επιθυμία μου είναι ο χώρος αυτός να αποτελέσει στο μέλλον μια ουσιαστική πύλη διαντίδρασης. Ένας χώρος,όπου θα βρίσκονται οι άνθρωποι και θα νιώθουν λιγότερο μόνοι και περισσότερο δυνατοί να αντιμετωπίσουν τα αδιέξοδα που βιώνουν εντός τους,αλλά το μοίρασμα που όλοι χρειαζόμαστε για να μπορούμε να υπάρχουμε….

**Το παρόν κείμενο είναι προιόν πνευματικής ιδιοκτησίας του Χρήστου Κακουλίδη. Οποιαδήποτε αναδημοσίευση, απαιτεί την αναφορά της πηγής.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *